Astarte

Bloedverlies vroeg in de zwangerschap (<17 weken) komt voor bij ongeveer 1 op de 5 à 6 zwangerschappen (15 - 20 %). Gelukkig heeft een medaille 2 kanten, dit betekent dus lang niet altijd dat er een miskraam dreigt, maar we weten dat het wel veel onrust kan veroorzaken.

Neem dus altijd contact met ons op. Mocht je alleen maar een beetje bloedverlies hebben en geen buikpijn dan ziet het er meestal redelijk gunstig uit. Krijg je daarentegen eerst bloedverlies en komt er daarna een menstruatieachtige pijn bij dan lijkt de prognose minder goed.

Afhankelijk van de mate van bloedverlies en/of buikpijn en de duur van je zwangerschap kijken we het altijd een dag aan. Mocht het bloedverlies ruim toenemen of komt er buikpijn bij dan zullen we, indien al mogelijk, echografisch laten kijken of we een oorzaak kunnen vinden voor het bloedverlies.

Bedenk: mocht de echo die we laten maken rond de 11 - 12 weken goed zijn dan wordt de kans op een miskraam wel een stuk kleiner maar het is geen garantie!

Het kan dus ook voorkomen dat je regelmatig gedurende een aantal weken steeds wat bloed verliest (kan soms best ruim zijn). Natuurlijk schrik je er iedere keer weer van maar als met de echo al gekeken is of er een oorzaak gevonden kan worden voor het bloedverlies en die blijkt er niet te zijn dan hoef je je dus geen zorgen te maken. Mocht je 's nachts een beetje bloedverlies (dit wil zeggen een plekje in je onderbroek of wat druppels bij het naar de wc gaan) dan kun je rustig wachten tot de ochtend om ons te bellen. Midden in de nacht kunnen wij ook niet veel voor je doen en zullen we je toch adviseren om tot de volgende ochtend af te wachten.

Helaas is er dus ook die andere kant van de medaille en gaat het dus wel mis vroeg in je zwangerschap, we spreken dan van een miskraam (= spontane abortus) als het zich voordoet in de eerste 16 weken van je zwangerschap.

Een miskraam is het afstoten van het vruchtje door je lichaam voor de 17de zwangerschapsweek wat gepaard gaat met bloedverlies en buikpijn.

De meeste miskramen worden veroorzaakt door een aanlegstoornis bij het vruchtje. De natuur ruimt als het ware zijn eigen foutjes op door deze zwangerschap af te breken, er van uitgaande dat je daarna dan weer gezond zwanger kunt zijn.

In Nederland is het niet gebruikelijk om bij een miskraam het vruchtje te onderzoeken op afwijkingen, maar kan op individueel verzoek wel plaats vinden. Als je meerdere miskramen achter elkaar hebt gehad dan kun je in aanmerking komen voor verder onderzoek.

Het lijkt er wel op dat de kans op een miskraam toe neemt naarmate je ouder zwanger wordt.

Bij je volgende zwangerschap heb je na je miskraam net zoveel kans als eenieder ander dat deze zwangerschap dan goed verloopt (85-90%).
Na 3 miskramen achter elkaar wordt de kans (55-75%) op een goed verlopende volgende zwangerschap wel wat lager maar dit is uiteraard ook mede afhankelijk van een eventuele oorzaak als die gevonden wordt voor je miskramen.

Hoe verloopt een miskraam?

Echter kan het dan ook zo zijn dat je gewoon minder ver zwanger bent, dan dat je dacht. Dit kan bijvoorbeeld komen door een onregelmatige cyclus of je bent zwanger geworden tijdens de pil. Dan kan het zijn dat het vruchtje nog zo klein is dat er nog geen hartje te zien is. In zo'n geval zal de echo over ca. 2 weken herhaald worden om te kijken of het dan wel gegroeid is.

Als we in de twee laatste situaties tot de verdrietige conclusie zijn gekomen dat het niet goed is gegaan met deze zwangerschap dan zullen we in samen spraak met jou en je partner kijken wat jullie willen: of je wacht af tot je lichaam het vruchtje zelf uitstoot of je kunt kiezen voor een curettage.

Als je net voor het eerst op controle bent geweest of net de eerste echo hebt gehad en je krijgt dan te horen dat deze zwangerschap niet goed is gegaan dan heeft men nogal eens de neiging om direct over te gaan tot een curettage. Dit is een te begrijpen reactie > het is niet goed dus moet ik er direct vanaf.

Maar is dit ook de meest wijze beslissing op dat moment. Ervaring leert ons dat je het toch even de tijd moet geven het te verwerken, tenslotte..... zo ging je vrolijk en nietsvermoedend naar je eerste controle of echo en ....zo ziet jouw wereld er ineens heel anders uit dan dat je eigenlijk had verwacht. Dit moet je meestal toch even tot je door laten dringen.....

Als er geen problemen te verwachten zijn adviseren wij om nog een tijdje af te wachten tot je lichaam het vruchtje zelf uitstoot want het blijkt voor de meeste vrouwen dan toch gemakkelijker dit alles te verwerken. Zo van het is niet goed gegaan en mijn lichaam heeft dat toch maar zelf opgeruimd. Mocht je er echt niet aan moeten denken om lang af te wachten dan is het in ieder geval toch verstandig minstens een nachtje te wachten zodat jij en je partner bewust zijn van het feit dat je toch onverwacht afscheid moet nemen van een nieuw leven, waar jullie misschien al van alles over hadden gefantaseerd.

Verwerking van een miskraam

Zoals je hiervoor al kon lezen is het krijgen van een miskraam meestal een ingrijpende ervaring. Hoewel zo'n verlies uiteraard door iedereen anders wordt ervaren en verwerkt willen we het toch iets verder uitdiepen. Natuurlijk geldt alles wat wij hier opschrijven lang niet voor iedereen en zijn er ook genoeg vrouwen die na een miskraam weer snel de draad van het leven oppakken en er niet al te veel moeite mee hebben. Maar in de dagelijkse praktijk merken we toch dat er minstens zoveel vrouwen zijn die erg veel moeite hebben met de verwerking van een miskraam en dat daar soms maar weinig begrip voor is.

Ook al weet men wel dat miskramen vaak voorkomen en wordt hierdoor vaak ook nog even gewacht om het de familie te vertellen, toch hou je er niet echt rekening mee. Vanaf het moment dat je zwanger bent heb jij (en w.s. ook je partner) allerlei dromen over je kindje en hoe het allemaal zal worden.

Vaak hebben vrouwen het gevoel dat hun lichaam heeft gefaald of men gaat allerlei oorzaken bij zichzelf zoeken waarom het is misgegaan. Wij kunnen al dat soort ideeën wel medisch weerleggen maar het blijft toch vaak in je hoofd rondspoken. Alhoewel we wel weten dat een groot gedeelte van de miskramen wordt veroorzaakt door een aanlegstoornis bij het vruchtje, wordt als je het verder onderzoekt heel vaak geen reden gevonden voor de miskraam.

Heel belangrijk is het dat je er samen over praat en geef elkaar ook de ruimte om te huilen en verdrietig te zijn. Vaak lijkt het of vrouwen het er moeilijker mee hebben maar er zijn ook genoeg mannen die het er best moeilijk mee kunnen hebben.

Als je het nog niet aan je familie en vrienden had verteld dat je zwanger was en een miskraam hebt gehad, dan is het vaak wel verstandig dat als nog te doen. Je omgeving zal dan beter begrijpen waarom je verdrietig bent en je zult ook merken dat er meer mensen om je heen zijn die dit ook al eens mee hebben gemaakt dan jij dacht.

Helaas hoor je nogal eens dat er weinig begrip is voor het verdriet van iemand die een miskraam heeft meegemaakt, Sommige vrouwen (of stellen) gaan door een echt rouwproces, met alles wat daarbij hoort. Dooddoeners als: je bent nog jong en je wordt wel weer zwanger of je moet maar zo denken dit gebeurt heel vaak, helpen je waarschijnlijk totaal niet. Probeer het de mensen niet kwalijk te nemen, misschien heb je zelf ook wel zo gedacht voordat je het zelf allemaal meemaakte. Er wordt nu eenmaal erg gemakkelijk over een miskraam gedaan.

Hoelang het duurt voordat je over je miskraam heen bent is niet te zeggen, dit is voor iedereen anders. Er zijn situaties bekend van vrouwen die een half jaar verdrietig waren, nergens zin in hadden en zich lusteloos en teleurgesteld voelden. Soms kan het goed zijn een aandenken aan deze zwangerschap te bewaren bijv. de echofoto als je die mocht hebben, ons zwangerschapspaspoort die je kreeg op de eerste controle of schrijf je verhaal en gevoelens over dit kindje op. Dit kan helpen in je verwerking en bovendien, hoe kort dit leven ook bij jullie is geweest, het was wel jullie kindje waar je met vreugde naar uitkeek en dat verdient wel een herinneringsplekje.

Soms kan het ook helpen hier met lotgenoten over te spreken, bezoek dan de website van de stichting Contactpunt voor miskramen:

Stichting Contactpunt voor Miskramen: www.miskramen.nl

Of lees ook eens onderstaand verhaal:

Lieve Allemaal,

Graag wil ik mij even voorstellen, mijn naam is Colette en Martin heeft mij gevraagd om het onderwerp bloedverlies nog wat aan te vullen met wat extra informatie als het helaas toch een miskraam is geworden.

Helaas kan ik uit eigen ervaring spreken als ik het heb over één of meerdere miskramen al heb ik eerst vier goede zwangerschappen gehad, het komt dan helemaal niet in je op dat je ook nog wel eens een miskraam zou kunnen krijgen maar helaas het tegendeel was waar en na mijn vierde zwangerschap kreeg ik dus twee miskramen, je wereld stort in, tenminste voor mij was dat zo. De kindjes zijn wel onderzocht omdat ze gewoon gegroeid waren volgens de zwangerschapsduur, maar daar kwam verder niets uit maar wat eigenlijk in de meeste gevallen zo is. Dus gaat je leven weer verder, wellis waar met verdriet maar je moet door.

Na deze twee miskramen heb ik gelukkig weer vier goede en gezonde zwangerschappen mee mogen maken en denk je dat dat alles weer goed maakt want je gaat er dan ook van uit dat een miskraam je nooit meer zal overkomen maar helaas heb ik hierna in één jaar tijd weer vier miskramen gehad.

Eigenlijk stort je wereld op dat moment ineen, je mooie roze wolk spat uiteen en de toekomst die je voor je zag is gewoon in een klap weg. En eigenlijk kun je dat met niemand delen want meestal zijn de mensen het na een tijdje alweer vergeten en vinden ze dat jij ook maar weer gewoon door moet gaan, je bent jong en kunt nog zat kinderen krijgen vinden ze meestal, dus wat zeur je nou, ga door.

Maar vaak gaat dat niet helemaal op en heb je daar hulp bij nodig. En dat is soms vaker dan je denkt. De zorg die een verloskundige of gynaecoloog je biedt houd op als je lichamelijk weer in orde bent en dat is ook heel logisch eigenlijk. Hier in Nederland is dus die emotionele zorg niet te vinden, er is geen stichting of andere instantie die je daar bij kunnen helpen helaas.

Ik zelf ben op het internet gaan zoeken en vond een site die mij heel erg aansprak en waar ik mijn ei heel goed kwijt kon; je bent op die site allemaal lotgenoten van elkaar en je voelt elkaar haar fijn aan en dat deed mij heel goed. In de bijna twee jaar dat ik nu op die site kom hebben we andere vrouwen heel veel steun kunnen bieden, gewoon door hun verhaal aan te horen en te antwoorden.

Er zijn vrouwen die ondanks dat ze alweer een mooi kindje hebben gekregen nog steeds op de site komen omdat ze vinden dat ze met hun ervaringen een ander kunnen en willen blijven helpen.

Door onze eigen ervaringen en de ervaringen die we te horen kregen van lotgenoten kwamen we er achter dat er van buitenaf weinig begrip is en de emotionele nazorg hier in Nederland slecht is geregeld. Hierdoor is het idee geboren om samen met Helga, die de site samen met haar man Rob in eerste instantie heeft opgezet, een stichting op te richten met een heel nieuwe website waar we nu druk mee bezig zijn.

Mochten jullie ook tegen dezelfde problemen oplopen en jullie willen praten en/of schrijven over je miskraam en je ervaringen willen delen met lotgenoten dan zijn jullie van harte welkom op onze nieuwe website www.miskramen.nl .
Je kunt dit als je dat liever wilt ook anoniem doen, daar ben je helemaal vrij in.

Op deze nieuwe website hopen we in de toekomst veel vrouwen maar uiteraard ook mannen, want dat wordt ook wel eens onderschat, te kunnen helpen bij de verwerking van hun verdriet en als de stichting eenmaal loopt, het uit te bouwen naar een goede hulpverleningsite.